صبح شد...

 

به نظر من تو این دنیای تنهای دیوانه همه چی تو خالیه...
آدما...رابطه ها...آینه ها...و حتی صبحی که طلوع میکنه...

صبح شد باید بیدار شیم
از اولش تکراریه
پول ندارم و حسابم مثل
وعده های تو ، توخالیه

توهم توطئه، دشمنای خیالی
دنیا به کام کیاست؟
آدمای روانی

تجارت عاطفه ، یه کار پردرآمد
میان بر معنوی ، قرص های شادی آور
مساوی تو فوتبال، بهانه رقص و آواز
یتیم خونه رو سپردن دست آدمای بچه باز

پنجره های بسته، عشق های دیجیتالی
قانون خانواده ، دخترای فراری
رسانه فرهنگی پر از پیام بازرگانی
کرامت و ارزش زن، ازدواج غیابی

آسانسور توسعه گیر کرده بین طبقات
عشق و حالش فرنگیه ، بیزینسش امارات
تعطیلی مطبوعات ، تو عصر ارتباطات
جامعه مدنی ، تو بن بست اصلاحات

ازدیاد جمعیت ، نون خور زیادی
مبارزه با فحشا ، زنای خیابانی
گفتمان فرهنگی ، مغزای فراری
کوکاکولای مشهد، تحریم اقتصادی

صبح شد باید بیدار شیم
به به هوا چه عالیه
آلودگی مجازه ، وقتی جون آدما مجانیه

میگن رفیق نا امید، بد تره از صد تا دشمن
حرف خیلی باحالیه ولی اونم یه کمی تکراریه

                                                                 ((کیوسک))



به امید روزای پر از نا تو خالی...

 

بلاخره اومد...

 

بلاخره اومد بعد این همه انتظار...
این شعر از سهرابه سپهریه:


يك نفر بايد از اين حضور شكيبا
با سفر هاي تدريجي باغ چيزي بگويد
يك نفر بايد اين حجم كم را بفهمد
دست او را براي تپش ها اطراف معني كند
قطره اي وقت
روي اين صورت بي مخاطب بپاشد
يك نفر بايد اين نقطه محض را
در مدار شعور عناصر بگرداند
 يك نفر بايد از پشت درهاي روشن بيايد
گوش كن يك نفر مي دود روي پلك حوادث
 كودكي رو به اين سمت مي آيد...

   تنهای دیوونه بلاخره اونی که منتظرش بود اومد...

آری او...



اینم یه شعر دیگه از منه تنهای دیوونه برای...

برف بر دل سنگ زمین می بارد
 روزها می گذرد
             او می آید
                 شاد یا غمگین
                            عاقبت می آید
 می رسد لحظه دلواپسیم
 باز با خود می گویم
 چه شود 
          چه می شود
                             آینده
 تقدیر او چیست؟
               چه رنگیست؟
                  سپید٬سیاه یا رنگیست؟
 دوست دارم که باشد رنگی از آرامش
 رنگی از عشق٬ رنگ گرمای دل یک عاشق
 آری او می آید
             شاد یا غمگین
 به چه زیباست
 صدای گریه معصومانه اش
     چشمهای بسته 
         دستهای مشت کرده سوی مادرش
 آری او می آید
           ساعتی
                      ثانیه ای
                         چشم بر هم زدنی
 کودکی از شکم مادر خود
                   سر برون می آرد
                              آری او می آید...
                               
                                                   (( تنهای دیوانه ))